Van 8 tot 12 juli vond in het Duitse Marburg (bij Frankfurt) het toernooi: Showdown Together with Friends plaats. Voor de Cannonballs deden I(ris en Gijs mee en waren de gebroeders Engberts (Daniël en Gideon) aanwezig als scheidsrechters.
Iris
Iris is waarschijnlijk een van de weinige speelsters die een internationaal showdowntoernooi net zo makkelijk zou inruilen voor een weekendje wandelen door het bos met haar tent en hond. Gelukkig deed ze dat dit weekend niet. Dat ze vervolgens ook nog de kwartfinales bereikte en uiteindelijk als zevende eindigde, was mooi meegenomen.
Het toernooi begon direct met een zware uitdaging. In de openingswedstrijd trof Iris de Duitse nummer één, Bianca Schmidt. Ondanks een dappere wedstrijd bleek Bianca een maatje te groot en verloor Iris met 2-0. Ze herstelde zich echter uitstekend door Petra Welsing na een opmerkelijke driesetter te verslaan. Nadat de eerste set overtuigend met 12-1 was gewonnen, ging de tweede juist met dezelfde cijfers verloren. In de beslissende set herpakte Iris zich knap en trok ze alsnog aan het langste eind. De eerste toernooidag werd afgesloten met een overtuigende 2-0 overwinning op de Française Ghada Belghour.
Op de tweede dag wachtte opnieuw een pittig programma. Tegen de Duitse topspeelster Birgit Riester zat er weinig in en verloor Iris met 2-0. Daarna liet ze echter haar veerkracht zien met twee overtuigende zeges op rij tegen Martina Carbutti uit Italië en Anja Pfaffenzeller uit Zwitserland. In haar laatste poulewedstrijd tegen Sheila Rodrigo Fernandez uit Spanje dwong Iris een beslissende derde set af, maar daarin trok de Spaanse uiteindelijk aan het langste eind.
Dankzij haar sterke pouleresultaten plaatste Iris zich voor de kwartfinales, waarin opnieuw Bianca Schmidt de tegenstander was. De Duitse favoriet maakte haar status waar en won de wedstrijd met 3-0. Daarmee kwam Iris terecht in de strijd om de plaatsen vijf tot en met acht.
In de eerste plaatsingswedstrijd trof ze opnieuw Birgit Riester. Dit keer bood Iris aanzienlijk meer weerstand dan in de poulefase en wist ze zelfs een set te winnen. Uiteindelijk ging de wedstrijd met 2-1 naar de Duitse. In de afsluitende wedstrijd om de zevende plaats liet Iris nog één keer zien hoe goed haar toernooi was geweest. Tegen Nadine Ledwig uit Frankrijk speelde ze een sterke wedstrijd en stelde met een overtuigende 2-0 overwinning de zevende plaats veilig.
Met vier overwinningen in de poulefase, een plek in de kwartfinales en uiteindelijk een fraaie zevende plaats kan Iris met een grote glimlach terugkijken op haar optreden in Marburg. En dat deed ze volledig op haar eigen manier. Terwijl sommige speelsters rustig de tijd nemen om de bal te controleren, een tactisch plan te bedenken en een perfect geplaatst schot af te leveren, kiest Iris meestal voor een iets directere aanpak: bal horen, uithalen en kijken wat er gebeurt. Het levert soms spectaculaire rally’s, soms complete chaos en regelmatig verbazing op bij haar tegenstanders. Maar één ding is zeker: saai wordt het nooit. Met haar snelheid, kracht en onbevangen spel wist ze opnieuw een knap resultaat neer te zetten en bewees ze dat er meer dan één manier is om succesvol showdown te spelen.
Gijs
De eerste dag van het toernooi verliep helaas niet zoals ik had gehoopt. Ik had de nacht ervoor nauwelijks geslapen en dat merkte ik vanaf de eerste bal. Ik kwam steeds net iets te laat bij de bal, maakte onnodige fouten en miste de scherpte die je op dit niveau nodig hebt.
Mijn eerste wedstrijd tegen Murat Altunok was direct spannend. Ondanks dat ik niet lekker in mijn spel zat, wist ik er toch een driesetter van te maken. Uiteindelijk ging de beslissende set met 8-12 verloren. Daarna volgde een lastige wedstrijd tegen Christian Siegemeyer, waarin ik nooit echt in mijn ritme kwam en met 2-0 verloor. Ook tegen de Fransman Antoine Thibault kon ik het niet bolwerken. Ik pakte nog wel overtuigend de tweede set, maar in de derde set was de energie helemaal op en verloor ik opnieuw met 2-1.
Na een goede nachtrust voelde ik me op de tweede dag als herboren. Vanaf de eerste wedstrijd was het verschil duidelijk merkbaar. Tegen George Tokatlidis uit Griekenland speelde ik een sterke partij en won ik overtuigend met 2-0. Dat gaf vertrouwen, waarna ik ook Anis Benmansour uit Frankrijk na een thriller van een driesetter, die bijna een uur duurde, wist te verslaan. Vervolgens boekte ik een duidelijke 2-0 overwinning op Niklas Leonhardt en sloot ik de poulefase af met opnieuw een overtuigende zege tegen Antonio Michienzi.
Door die sterke reeks plaatste ik me voor de wedstrijden om plaats 17 tot en met 20, net niet mijn doel van top16. In de eerste plaatsingswedstrijd rekende ik met 2-0 af met Ernesto Rodrigo Fernandez uit Spanje, waardoor ik mocht spelen om de zeventiende plaats. Opnieuw trof ik Christian Siegemeyer, van wie ik op de eerste dag nog kansloos had verloren.
De partij om plek 17 begon uitstekend. Ik speelde mijn beste showdown van het toernooi en won de eerste set met 11-9. Helaas wist Christian zich daarna goed aan te passen. De tweede set ging met 12-6 naar hem en in de beslissende derde set was mijn tank leeg. Die ging met 11-0 verloren, waardoor ik uiteindelijk als achttiende eindigde. Ondanks het verlies was het wel een van de leukste wedstrijden van het toernooi.
Hoewel een achttiende plaats vooraf misschien niet het resultaat was waarop ik had gehoopt, kijk ik met een goed gevoel terug op het toernooi. De enorme ommekeer tussen de eerste en tweede dag laat zien hoeveel verschil een goede nachtrust kan maken. Vooral de vier overwinningen op rij op de tweede dag geven veel vertrouwen voor de komende toernooien.
Slot
En zo gingen de drie toernooidagen in rap tempo voorbij. Op zondag hadden we nog wat tijd, want onze trein terug vertrok pas om 13.30 uur. Dus hadden we mooi de gelegenheid om naar het prachtige kasteel dat over heel Marburg de wacht houdt
Te wandelen. En we kunnen je vertellen: met 27 graden en een zonnetje is 100 meter heuvel op lopen best warm! Maar het was het zeker waard want het kasteel was prachtig. Er was zelfs een zeer gedetailleerde stalen maquette, zodat ook Iris en ik ons een goed beeld van het bouwwerk konden vormen. Na het kasteel goed bekeken te hebben, daalden we weer af naar het centrum van de stad waar we nog even op een terras koffie hebben gedronken, alvorens we weer naar het Bahnhof gingen voor onze trein richting Nederland. Al met al was het een zeer geslaagd toernooi waar we oude bekenden tegenkwamen en nieuwe vrienden hebben gemaakt. De organisatie was uitstekend, het eten was lekker, het middeleeuwse Marburg was pittoresk en het weer was stralend. Wat wil je nog meer? Wat ons betreft auf wiedersehen in 2028.
